“Een nieuwe lente, een nieuw geluid. Alleen in Drente kijken ze wel uit.” Aldus parodieerde ooit Coos Neetebeem, een pseudoniem waarachter schuil gaat Drs. P (wat weer een pseudoniem is van Heinz Polzer), en waarmee hij uiteraard een loopje neemt met Cees (zichzelf wat aanstellerig Sees noemende) Nooteboom.
Enfin, het was een beetje een lenteachtige dag, dus een tochtje in het wel uitkijkende Drenthe leek gepast. Ik volgde de Hondsrug en toerde via Haren, Zuidlaren richting Gieten. Daar zag ik de afschrikwekkendste vogelverschrikker ooit.
In Borger reed ik bij toeval langs het Hunebedcentrum, en het is dat mijn oog op een enkel bordje viel, want anders was ik zonder het op te merken er daadwerkelijk langs gereden. Nu kon ik een straat aan de achterzijde van het centrum indraaien en via een achteringang het terrein op lopen. Daar zag ik een indrukwekkende verzameling bijeengebrachte zwerfkeien en een hunebed dat achter een groep motorrijders verstopt was.
Vlakbij de parkeerplaats stonden twee levensechte mammoeten wat verdwaald in het landschap opgesteld. Ik manoeuvreerde mijn bus er voor om een fotootje te maken.
Vlak buiten Borger liet ik Siri al rijdend een foto nemen met mijn iphone, die bevestigd was op een magnetische driepoot op het dashboard, door het mondelinge commando “hey, Siri, say cheese”. Het werkte. Zie hier het resultaat. De wonderen der moderne techniek.
Via min of meer dezelfde route als ik gekomen was, reed ik weer terug naar Groningen, waar ze helemaal niet wel uitkijken als er een nieuwe lente komt, maar wel al bij een waterig zonnetje en temperaturen van 10°C op een terras gaan zitten alsof het hoogzomer aan de Méditerranée is.
T3TRIPS 