Hoewel ik bepaald niet matineus ben, was ik vanochtend als eerste van het hele rijtje campers buiten. Ik ben dan ook geen camperaar, want ik heb geen camper maar een bus waarin ik ook weleens slaap.
Al gauw was het echter gedaan met de rust, want een Duitse vrouw van een paar campers verderop begon op steeds luidere toon en steeds geagiteerder te spreken tegen haar buurvrouw. “Mensch, schrei doch nicht so,” denk ik dan bij mezelf, maar ik ben natuurlijk te aardig en te beleefd om dat hardop te zeggen. Of te verlegen.
Na enige tijd werd me door de campingbeheerder, die kwam vragen of ik iets had waargenomen, onthuld dat vannacht het SUP-board van de Duitsers was gestolen. De plank lag ongezekerd in het gras en was door twee mannen rond een uur of vier meegenomen, zo had de rechtmatige eigenaar op camerabeelden gezien. Blijkbaar had het stel wel een camera aan boord maar geen kabelslot.
Na de koffie toog ik naar het niet zo schone sanitair van camping ‘t Séleantsje. Vervolgens de bus inpakken en wegwezen. Op weg naar Roode Klif, of – zoals de Friezen zeggen – Rea Klif. Voor hen is dit een welhaast mythische plek, omdat in 1345 ongeveer hier de Slag bij Warns plaatsvond, een veldslag tussen de graaf van Holland en de Friezen. Deze laatsten brachten de Hollanders een verpletterende nederlaag toe, waarbij graaf Willem IV het leven liet.
Sinds de Tweede Wereldoorlog wordt op deze plek elk jaar een herdenkingsbijeenkomst gehouden, alsof de Friezen zich alsnog van de Hollandse onderdrukking zouden willen ontdoen. Een zwerfkei met de tekst Leaver dea as slaef (Liever dood dan slaaf) dient als monument.
Van het klif zelf is overigens weinig meer over. De keileemwand die ontstond door de golfslag van de Zuiderzee tegen door gletsjerijs voortgestuwde afzettingen, is eind 19e eeuw afgegraven. Wat rest is een licht glooiende helling in het landschap.
In Stavoren, dat ik nu met de bus doorkruiste in plaats van met de fiets, zag ik nog steeds het vrouwtje uit de sage niet. In de vissershaven fotografeerde ik analoog (foto’s volgen misschien over enige – waarschijnlijk geruime – tijd) de aangemeerde kotters.
Door naar Hindeloopen, waar ik een paar jaar geleden ook was, ook met de bus, en waar ik toen geen berichtje over schreef, om onduidelijke reden. Misschien omdat ik het er toen vreselijk vond. Hindeloopen ìs ook vreselijk, met hordes toeristen die zich allemaal over het smalle bruggetje bij het sluisje wringen en zich verpozen bij de horeca langs de dijk, maar loop honderd meter een zijstraatje in en je merkt van de drukte nauwelijks meer iets. En dan blijkt Hindeloopen een heel aardig stadje, iets groter dan Stavoren en doorsneden met kanaaltjes die rustieke bruggetjes noodzakelijk maken.
Ook hier is een fontein in het kader van het het 11 fountains project. Flora en fauna heet de installatie van de Frans-Chinese kunstenares Shen Yuan. Het werk bestaat uit twee stukken van een uitvergroot gewei met daartussen een boom waarop kleurige vogels zitten. Het verwijst naar het stadswapen van Hindeloopen, zoals dat is afgebeeld op een van de gevels van de Grote Kerk. Dat bevat “een levensboom met een hert en een hinde die zich voeden met de levensenergie en wijsheid van de boom” (zegt wikipedia; ik tik het maar gewoon over, zelf zou ik zoiets nooit kunnen verzinnen).
Ik verlaat Hindeloopen en rammel over binnenwegen richting Workum. Onderweg rij ik rakelings langs een huis dat een grapjas heeft laten ontwerpen alsof het op z’n kop staat, met het puntdak op de grond en het fundament in de lucht, maar door de warmte en het geslenter in Hindeloopen heb ik geen zin om te stoppen en er een obligaat plaatje van te schieten. (Voor wie nieuwsgierig is: google maar op “huis op de kop Friesland” en dan vind je het wel; overigens is het idee niet eens origineel, want er is ook een opdekops huis in het Limburgse Horst, en in Duitsland zijn er zelfs meerdere.)
Workum is een aardig stadje, dat deze benaming wat meer lijkt te verdienen dan Hindeloopen en vooral Stavoren. Het is wat ruimer opgezet, heeft wat meer stadse allure en de huizen zijn wat groter. Het lijkt wat meer op Hoorn dan op Stavoren.
Ik parkeer mijn bus – na eerst het dorp in te zijn gereden voor een boodschap en daarna weer eruit om te tanken – in het centrumpje en blijk vlak naast de fontein te staan die ook in deze van de Friese elfsteden is geplaatst. Ook deze installatie is gebaseerd op het wapenschild van het stadje, zoals dat hier is afgebeeld op de waag. Dat bestaat uit twee leeuwen die een schild tussen zich in houden. In de fontein van Cornelia Parker, De Woeste Leeuwen van Workum geheten, is dat schild weggelaten zodat je tussen de leeuwen door een doorkijkje op de stad hebt. Uit de klauwen van de leeuwen spuit op onverwachte momenten volgens een wisselend patroon water, op een warme dag als vandaag tot plezier van jong en oud.
Ik slenter in de hitte door het stadje, langs de Waag en de Grote of Sint-Gertrudiskerk met de losstaande plompe toren. Als ik bezweet bij de bus terug ben, merk ik dat ik het fototasje van een van m’n camera’s verloren ben. Even denk ik erover het er maar bij te laten zitten en straks wel weer eens een nieuw hoesje aan te schaffen, maar dat vind ik toch zonde, en ik verzamel moed om de route terug te lopen. Als ik dat helemaal gedaan heb en weer bijna bij het beginpunt ben, vind ik de cameratas, door iemand op een vensterbank gelegd. Als ik de route niet in tegengestelde richting was gaan lopen, maar zoals ik hem de eerste keer aflegde, dan was ik binnen twee minuten klaar geweest…
Terug bij de bus ben ik moe en voel ik me klef. Ik wil op het bankje aan het water gaan zitten dat ik vlakbij had gezien, maar daar bleken helaas twee brugwachters te hebben plaatsgenomen, om hun drukke werkzaamheden te bespreken. Ik pak een klapstoel uit de bus, zet hem aan de waterkant en pak wat te eten en te drinken. Als ik een half uur later ben uitgegeten, zitten de brugwachters nog op hun bankje, en is er zelfs inmiddels een derde bijgekomen. Brugwachter in Workum, dat moet wel een droombaan zijn.
Opeens ben ik er helemaal klaar mee. Ik kan geen fontein of elfstedenstad meer zien. Naar huis wil ik, en wel zo snel mogelijk. Ik laat monsieur Garmin weten dat hij me nu ook via snelwegen mag laten rijden, en daarvan raakt hij blijkbaar zo in de war dat hij me eerst alle buitenwijken van Workum doorstuurt, om me te laten stranden bij een viaduct onder een brug dat zo laag is dat ik het niet aandurf er onderdoor te rijden, ook al omdat het gemeentebestuur van Súdwest-Fryslân, waar Workum onder valt, het blijkbaar teveel moeite vond om aan te geven hoe hoog de onderdoorgang is.
Uiteindelijk bereik ik de provinciale weg en vervolgens de snelweg A7, waarlangs ik rustig huiswaarts hobbel.
De route van de hele trip:
Voor deel 1 van deze trip: zie hier. Deel 2 vind je hier.
T3TRIPS 