Na een wat moeizaam ochtendtoilet – het sanitair is niet al te schoon en de deur van de wc/douche-unit kan niet op slot, hetgeen ik oplos door mijn fiets pontificaal voor de deur te zetten en binnen de steel van de trekveger tussen de klink te klemmen – rijd ik het terrein af.
Eerst rijd ik naar het oude brandweerhuisje bij Kirkeby, want de bus moet daar natuurlijk op de foto. Het gebouw (uit 1887) diende oorspronkelijk als reddingsstation (voor scheepvaart), maar werd in 1968 in gebruik genomen door de vrijwillige brandweer.
Dan ga ik naar Javre, in de veronderstelling dat dat een pittoresk plaatsje zou zijn, maar het bestond uit pakweg vier boerderijen en drie huisjes (die er best aardig uitzagen, maar ook niet meer dan dat). Even ten noorden van het gehucht hield de (verharde) weg op, en daar bevond zich een soort uitkijkplatform. Het was er een (relatieve) drukte van belang.
Ik beklom het platform omdat ik dacht dat daarachter een aardig vogelgebied zou liggen, maar het bleek te gaan om tamelijk saaie kwelder met daarop enkele militaire uitkijkposten en aftandse tanks, voertuigen en vliegtuigen van spaanplaat. Hier worden schietoefeningen gehouden. Het gebied is dan ook niet toegankelijk, maar vanaf het platform mag het publiek de oefeningen bekijken. Omdat er bij de training gebruik wordt gemaakt van laserlicht, wordt overvloedig geadviseerd daarbij geen verrekijkers te gebruiken.
Er waren weinig vogels te bekennen.
Dan maar naar het strand, toch een beetje de hoofdattractie van Rømø. Bij Lakolk kan je zó het harde strand oprijden, en dat doet men dan ook bij honderden. Vooraf had ik me hier erg op verheugd, maar eenmaal ter plekke vond ik het toch een beetje een afknapper. Het was erg druk, bij de zee kon je niet goed komen, en af en toe moest je nog aardig oppassen om niet vast te komen zitten in een stukje rul zand.
Omdat ik me dat had voorgenomen, zette ik mijn campingtafel en klapstoeltje op, en nuttigde een (lekker, in het kleine supermarktje van Lakolk gekocht) broodje, en maakte ik enkele foto’s.
Ik reed nog een rondje over het zand – voor de video – en kwam inderdaad een paar keer bijna vast te zitten, en verliet toen het strand.
Ik maakte nog een rondje over het eiland, dat me qua landschap en door de bebouwing met vakantiehuisjes enigszins aan Ameland deed denken, en kwam weer uit in Havneby, waar ik gisteren ook was. Vandaar zette ik koers richting de dam naar de vaste wal.
Ik volgde vrijwel dezelfde route terug als ik gisteren (was dat werkelijk nog maar gisteren?) heen reed. Bij Husum reed ik bewust niet de langere route via de B5 om het stadje heen, maar de shortcut door het centrum. Fout! Ik belandde in een lange file in de Altstadt, die me zeker drie kwartier kostte.
Mijn doel was een parkeerplaats in Wesselburenerkoog, bij het restaurant Deichkate, waar in campers overnacht mag worden. Tijdens openingstijden van het restaurant kan van de wc gebruik gemaakt worden.
Daar aangekomen viel het me niet mee. De parkeerplaats was wat unheimisch, je zou in de achtertuin staan van vakantiehuisjes die aan het parkeerterrein grenzen, de wc van Kate hield ook niet over en de kaart al helemaal niet. Ik liep de Waddendijk op, en het uitzicht beviel me wèl. Ik besloot te blijven, en na in mijn bus de zonwering te hebben aangebracht bij Kate een vette hap te eten, om daarna op een bankje op de dijk van de mooie avond te genieten. Voor zekerheid checkte ik eerst nog even bij het restaurant tot hoe laat de keuken geopend zou zijn. Dat bleek 18 uur te zijn. En het was nu 17.52!
De serveerster bood vriendelijk aan dat ze mijn bestelling nog zou opnemen en dat ik dan rustig kon eten, maar dat ging me toch te snel. Ik wilde eerst de bus tegen de brandende zon beschermen. Achteraf kreeg ik spijt dat ik niet van het aanbod gebruik maakte, maar ik besloot weg te gaan, ook omdat ik dan morgen minder ver naar huis zou hoeven rijden.
Ik reed naar Friedrichskoog, waar ik om een uur of zeven aankwam op wat een ordinaire parkeerplaats bleek, waarop al een stuk of 25 witte ‘koelkasten’ stonden opgesteld. Bevreesd dat er na achten in het even verderop gelegen badplaatsje geen maal meer geserveerd zou worden, maakte ik gehaast en bezweet de bus in orde. Toen ik daarna bij de parkeerautomaat voor de overnachting wilde betalen, werden mijn creditcards niet geaccepteerd. Wèl werd ik lek gestoken door tientallen muggen die me belaagden.
Ik liet de betaling achterwege, en fietste naar de dijk en vandaar naar het centrumpje met enkele eetgelegenheden. Daar at ik een lekker visje met Bratkartoffeln en wat Salat, terwijl ondertussen de agressieve muggen probeerden míj op te eten, alsmede alle andere gasten op het terras.
Na genoten te hebben van deze gutbürgerliche Küche fietste ik de Waddendijk over, en genoot ik van de fraaie avondlucht boven kwelder en Wad.
Terug bij de camper zat ik nog enige tijd heerlijk buiten bij het kaarslicht, met een biertje en een borrel, terwijl de andere camperaars allemaal gezellig in hun koelkast zaten.
T3TRIPS 