Mooi, zonnig, droog weer, droge wegen ook, het weinige pekel dat deze milde winter werd gestrooid allang weggespoeld. Reden dus om met de bus een ritje te maken. Ik reed zonder plan en kwam haast bij toeval in Hooghalen terecht, bij herinneringscentrum Kamp Westerbork. Misschien wel meer dan ooit actueel, met de Russische invasie van Oekraïne een week geleden.
Ik parkeerde de bus naast een andere oldtimer op de parkeerplaats, een Ford Granada uit 1983, twee jaar jonger dan mijn bus, dus.
Het herinneringscentrum liet ik voor wat het was. Ik liep rechtstreeks naar het 3 kilometer verderop gelegen terrein van het voormalige concentratiekamp. Daar was het – hoewel het een doordeweekse woensdag was – tamelijk druk, ook met gezinnen met soms kleine kinderen. Het leek haast wel een pretpark. Dat gevoel werd ook in de hand gewerkt door de veelheid aan monumenten, objecten, artefacten, geluidsinstallaties en fotopanelen. Goed dat de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog worden herdacht, maar het zou wat soberder mogen.
Terug bij de bus, berekende ik dat de tijdspanne tussen einde van de oorlog en het produceren van mijn bus korter was dan de de jaren die de bus al op de weg is. Zo komt de oorlog toch weer wat dichterbij.
T3TRIPS 