Het was weer de hoogste tijd om een ritje te maken met de bus, en met het mooie weer leek een dagtochtje naar Termunterzijl wel een geschikte bestemming.
Via een flinke, maar mooie omweg kwam ik bij Ziel, zoals het dorp in het Gronings wordt genoemd. Ik reed naar het Rozema-gemaal, en vandaar verder naar boven, op de dijk bij de sluis. Het was er mooi. Laag water, het geluid van wadvogels en de zilte geur van het Wad. Wel was het relatief druk met mensen.
Ik maakte een foto van de bus en de geul, en reed daarna buitendijks naar beneden, waar ik de bovenste foto maakte.
Vervolgens had ik trek in een zoute haring, en waar zou ik die beter kunnen kopen dan in dit (voormalige) vissersdorp? Dacht ik, in mijn naïviteit. Ik besloot de tourist traps in Termunterzijl te mijden en naar het naastgelegen Termunten te gaan, waar ik een viszaak wist die is gevestigd in een voormalige tramremise en daarom De Remise heet. Dat was een foute beslissing.
Aan de reclame voor friet en ijs had ik al moeten zien dat dit eigenlijk een veredelde snackbar is, maar ik liet me verblinden door de op een krijtbord gekalkte mededeling dat de haring “vers van het mes” bereid zou zijn. Het bleek een leugen. Uit een grote bak met al klaargemaakte haring werd een vis gepakt die in een plastic bakje werd gekwakt. Het visje was te koud en zeer slecht schoongemaakt. De AD haringtest zou hiervoor een vette onvoldoende geven en de zaak voor rotte vis uitgemaakt hebben. Wat een afknapper.
Tenslotte reed ik met een vieze vissmaak in mijn mond en riekende handen naar Bierum, ten noorden van Delfzijl, maar daar kon ik helaas niet met de bus de Waddendijk bereiken.
T3TRIPS 