Gisteren reed ik vanuit Groningen naar het Duitse Noordrijn-Westfalen, vlak over de grens met midden-Limburg. Door de wat late aankomst waren enkele camperplaatsen die ik op het oog had niet meer toegankelijk, en moest ik uitwijken naar iets anders. De eerste beviel me niet en terwijl de duisternis inviel zocht ik naar mijn laatste hoop, een plek bij het dorp Linnich. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. In het dorp was de hoofdstraat opgebroken, en ik reed in het donker steeds hetzelfde rondje, waarin ik me vastreed. Ik zag de camperplaats liggen, maar kom er maar eens…
Uiteindelijk lukte het toch om de plaats te vinden. Een beetje unheimisch was het wel, deze vrijwel verlaten parkeerplaats, met veel zwerfvuil en glasscherven. In het duister maakte ik snel de bus nachtklaar, en wat droge crackers vormden een karig avondmaal.
De volgende ochtend werd ik in alle vroegte gewekt door enkele voertuigen die het parkeerterrein opreden. Snel daarna klonk er het geluid van een aggregaat of iets dergelijks. Reden om toch maar eens uit het raam te kijken. Naast een bestelbus met opschrift Rur rafting stond een grote rubberboot, die steeds groter werd. Het aggregaat bleek een flinke pomp waarmee de zodiac werd opgeblazen.
Even later werd het steeds drukker met personenauto’s en zelfs bussen, waaruit groepen mensen tevoorschijn kwamen. De camperplaats bleek ook als opstapplaats van vele groepen rafters te dienen. Gezellig.
Na een wat sober ontbijt (maar met prima Milchkaffee) bij een nabijgelegen kiosk, werd het tijd om te gaan. Doel van vandaag was het bekijken van de nabijgelegen bruinkoolmijn alvorens door te rijden naar Luxemburg.
Dagbouw Inden heet de bruinkoolmijn, naar het dorp Inden dat inmiddels geheel door de open mijn is opgeslokt. De mijn beslaat een oppervlakte van 4500 hectare, oftewel 45 vierkante kilometer. Daarmee is het nog niet eens de grootste bruinkoolmijn van Duitsland; dat is de vrijwel ernaast gelegen Dagbouw Hambach, waar ik over een paar dagen een kijkje hoop te nemen.
Tegen de bruinkoolwinning in Duitsland bestaan de nodige bezwaren, al is het maar vanwege het grote oppervlak dat de mijnen beslaan, en waarvoor hele dorpen moeten wijken, naast veel natuur. En het verstoken van bruinkool is het meest vervuilend van alle fossiele brandstoffen. In Nederland wil men ‘van het gas af’ (ze zijn gek geworden!), maar in Duitsland wordt nog altijd een kwart (een kwart!!) van alle elektriciteit opgewekt met bruinkool. En dan denkt men dat elektrisch autorijden milieuvriendelijk is…
Maar behalve bezwaren, heeft de bruinkoolwinning in Inden ook een positief effect. Naast de mijn is een forse uitkijktoren neergezet (de Indemann, die de vorm heeft van een robot en die ’s nachts kleurrijk wordt verlicht) met uitzicht op de mijn. Eromheen is een enorm recreatieterrein ontstaan, met een speeltuin, midgetgolf- en voetgolfbanen, en vreettentjes.
En druk dat het daar is!
T3TRIPS 